زمینه. ترمیم تاندون فلکسور در آسیب های تاندون های عمقی و سطحی به ویژه در زون II دارای اهمیت ویژه ای است، چرا که آن را از سایر نواحی متمایز می کند. ما تأثیر آتورواستاتین، یک داروی ارزان و در دسترس و غیرسیتوتوکسیک را بر روی پدیده چسبندگی ناشی از ترمیم بافت مطالعه کردیم. روش کار. در این پژوهش، 52 بیمار وارد مطالعه و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول آتورواستاتین 20 میلی گرم روزانه به مدت سه هفته تجویز شد. در گروه کنترل به مدت سه هفته از دارونما استفاده شد. پس از 3 ماه، دامنه حرکت، شکاف اکستنشن، تأخیر اکستنشن و شکاف خمشی برای هر انگشت اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها. همانطور که نتایج نشان می دهد، استفاده از آتورواستاتین در بیماران منجر به افزایش دامنه حرکتی مفاصل DIP می شود. همچنین اکستنشن، شکاف خمشی و تأخیر اکستنشن در هر دو گروه یکسان است. میزان بهبود دامنه حرکتی در افراد سیگاری به طور قابل توجهی کمتر بود. نتیجه گیری. به نظر می رسد استفاده از آتورواستاتین در بیماران در افزایش دامنه حرکتی DIP و بهبود این چسبندگی مؤثر باشد. علاوه بر این، اثرات منفی دود بر میزان بهبودی که در مطالعات محدودی در این زمینه انجام شده است را نباید نادیده گرفت. پیامدهای عملی. در جراحی برای ترمیم تاندون فلکسور، استفاده از آتورواستاتین به بهبود توانایی حرکت مفصل DIP کمک کرده است. همچنین از بیماران درخواست شده است تا به طور موقت سیگار را جهت حصول بهبودی سریع تر ترک کنند.

مقدمه: ضایعات تاندون های فلکسور، به خصوص ضایعات منطقه 2 (Zone II) فلکسورها، نیاز به ترمیم اولیه دارند. بدیهی است که در صورت عدم ترمیم اولیه و یا ناموفق بودن آن، بازسازی تاندون فلکسور به صورت یک یا دو مرحله ای ضرورت دارد. با توجه به نامشخص بودن نتایج روش دو مرحله ای، هدف از این مطالعه تعیین نتایج حاصل از بازسازی دو مرحله ای تاندون های فلکسور در منطقه 2 بود.روش ها: در یک مطالعه مقطعی، کلیه بیمارانی که از سال 1380 تا 1386 در بیمارستان های الزهرا (س) و کاشانی اصفهان تحت عمل جراحی بازسازی دو مرحله ای تاندون فلکسور انگشتان قرار گرفته بودند، به روش نمونه گیری غیر احتمالی آسان انتخاب شدند. اطلاعات سن، جنس، مکانیسم ضایعه، درمان اولیه انجام شده، ضایعات همراه (عصب دیجیتال و عروق)، وجود و یا عدم وجود شکستگی فالانکس ها و شکستگی های موضعی، ضعف حرکتی انگشتان در هنگام مراجعه، وضعیت حسی انگشتان در هنگام مراجعه و اندیکاسیون بازسازی، درجه بهبودی و رضایت مندی نهایی آن ها جمع آوری شد.یافته ها: در مجموع، 31 بیمار با میانگین 9.62±26.09 سال، که 71 درصد آن ها مرد بودند، وارد مطالعه شدند. قبل از عمل جراحی، 87.1 درصد بیماران دارای دامنه حرکتی خیلی ضعیف بودند؛ پس از گذشت 3 ماه از عمل، 76.7 درصد دارای دامنه به نسبت ضعیف حرکتی و در مرحله نهایی معاینه، تنها 25.8 درصد بیماران دارای دامنه حرکتی خیلی ضعیف بودند. 45.2 درصد بیماران راضی بودند و هیچکدام ناراضی یا کاملا ناراضی نبودند.نتیجه گیری: بازسازی دو مرحله ای ضایعات تاندون های فلکسور انگشتان، به عنوان روش مطمئن برای ترمیم ثانویه آسیب تاندونی انگشتان و همچنین برای برطرف نمودن عوارض عمل های ناموفق قبلی، توصیه می شود.

سابقه و هدف: استفاده از آتل و بی حرکتی اندام پس از ترمیم تاندون ها بخشی از درمان روتین آسیب تاندون ها است، اما در خصوص مدت زمان بی حرکتی اندام اختلاف نظر وجود دارد، زیرا بخشی از عوارض آسیب تاندون به بی حرکتی طولانی مدت عضو آسیب دیده باز می گردد. لذا در این مطالعه حرکت زودرس و بی حرکتی طولانی به دنبال ترمیم تاندون های فلکسور انگشتان دست مورد مقایسه قرار گرفت.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی شده، 240 بیمار مبتلا به آسیب حاد تاندون های فلکسور عمقی انگشتان دست در Zone II  وارد مطالعه شدند. بیماران دچار آسیب هم زمان تاندون های اکستانسور دست، آسیب هم زمان هر دو سطح دست، شکستگی استخوان در عضو مبتلا و آسیب عصبی هم زمان از مطالعه خارج شدند. تمام بیماران تحت عمل جراحی تاندون به روش های معمول قرار گرفتند. در 48 بیمار (گروه مورد) بی حرکتی عضو آسیب دیده پس از 14 روز برداشته شد، اما در 192 بیمار (گروه شاهد) بی حرکتی عضو تا 28 روز ادامه داشت. پس از اتمام بی حرکتی، هر دو گروه به مدت 3 ماه تحت فیزیوتراپی قرار گرفتند. در پایان سه ماه عملکرد عضو با روش Buck-Gramcko ارزیابــی و با آزمون کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: این مطالعه روی 240 نفر و 252 تاندون (185 تاندون در گروه شاهد 185 و 67 تاندون در گروه مورد) انجام شد. در گروه شاهد، عملکرد عالی در 72 درصد، خوب در 17 درصد، متوسط در 6 درصد و ضعیف در 5 درصد موارد مشاهده شد، در حالی که نوع عملکرد درگروه مورد به ترتیب 67، 16، 9 و 8 درصد بود (NS). در گروه مورد 2 مورد (3 درصد) در طی مدت فیزیوتراپی و پیگیری دچار پارگی کامل شدند که مجددا تاندون ترمیم گردید.نتیجه گیری: حرکت دادن عضو پس از 14 روز نتایج درمانی قابل قبولی داشته و درصورت وجود تیم فیزیوتراپی مناسب و همکاری بیمار و خانواده، می توان بی حرکتی عضو را به 3 – 2 هفته کاهش داد.

زمینه و هدف: آسیب تاندون های فلکسور دست مشکلی پیش روی جراحان است که برای آن روش های متفاوتی وجود دارد که از این میان روش pull out می باشد که با وجود مزایای فراوان دارای اشکالاتی در ساختار می باشد. آنچه در تکنیک های مختلف مشترک می باشد، این است که پس از انجام این روش باید برای مدتی انگشت ترمیم شده را بی حرکت کنیم تا خطر پارگی تاندون از ناحیه گره با شروع حرکت به حداقل برسد. از طرف دیگر بی حرکتی در انگشت منجر به ایجاد چسبندگی در تاندون به عنوان یکی از مهمترین عوامل عدم موفقیت ترمیم تاندون شناخته شده است. از این رو در این مطالعه با ارایه تکنیکی جدید سعی در اصلاح اشکالات شده است.روش بررسی: 80 انگشت را که با آسیب های متفاوت از جمله پارگی در زون یک فلکسورها، بعضی از پارگی های تاندون فلکسور در زون دو، گرافت تاندونی به صورت یک یا دو مرحله، تحت جراحی با تکنیک جدید قرار دادیم. در این گره تاندونی مسیر اعمال نیرو عمود بر مسیر تاندون بوده و اضافه بر آن، این گره، تاندون را در اطراف در بر می گیرد و لذا با کشیده شدن نخ گره، گره محکم تر می شود.یافته ها: نتیجه از لحاظ پاسخ به pull out 97% خوب و %3 ضعیف و همچنین نتیجه جراحی (عملکرد بیماران) %23.9 عالی، %23.9 خوب %17.9 متوسط و %6 ضعیف بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج قابل قبول به دست آمده می توان برای بیمار بعد از جراحی حرکات فعال و غیر فعال را سریع تر شروع نمود. برای تکمیل نتیجه مطالعه بهتر است در مطالعاتی دیگر این روش جراحی جدید با روش های قدیمی مقایسه شود. همچنین در مطالعات بیومکانیک می توان قدرت این گره را مورد ارزیابی قرار داد.

مقدمه: با توجه به این که آسیب عصب رادیال بسیار ناتوان کننده است، ترمیم عصب و یا بازگرداندن عملکرد از دست رفته آن تا حد امکان، به وسیله تاندون ترانسفر، از اهمیت والایی برخوردار است و کیفیت زندگی فرد را به طور قابل توجهی ارتقا می دهد. در این مطالعه دو روش انتقال تاندون فلکسور کارپی رادیالیس FCR و فلکسور کارپی اولناریس FCU در ترمیم آسیب های قدیمی عصب رادیال مورد مقایسه قرار گرفت.روش ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی در مراکز آموزشی درمانی الزهرا (س) و کاشانی اصفهان به انجام رسید. بیماران مشمول این طرح، افرادی هستند که عصب رادیال آن ها آسیب دیده و اقدام جراحی برای ترمیم عصب در زمان مناسب برای آنها صورت نگرفته بود و یا ترمیم عصب در آنان موفقیت آمیز نبوده است. این بیماران طی یک دوره هفت ساله به کلینیک مراجعه کرده، کاندیدای عمل جراحی تاندون ترانسفر شده بودند. بیماران به طور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند و در یک گروه از FCR و در گروه دیگر از FCU استفاده شد. بیماران شش ماه پس از عمل، معاینه شدند و نتایج به دست آمده در پرسش نامه ویژه ثبت گردید. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری X2 و Student-t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: تفاوت معنی داری بین Active fingers extension و Active Ulnar deviation برای دو گروه FCU و FCR مشاهده شد(P=0.045) . طبق آزمون دقیق فیشر، توزیع فراوانی تغییر شکل غیر طبیعی ساعد در دو گروه تفاوت معنی دار داشت(P<0.001) .نتیجه گیری: به دلیل کمتر بودن شیوع بد شکلی در ناحیه ساعد و همچنین مطلوب تر بودن دامنه حرکات جانبی مچ دست و نیز بیشتر بودن دامنه اکستانسیون فعال انگشتان در روش انتقال تاندون FCR، می توان در صورت وجود اندیکاسیون، از این روش درمانی در بیماران استفاده نمود.

چهار بیمار به علت کندگی استخوانی و داخل مفصلی تاندون فلکسور عمقی با روش جااندازی باز و تثبیت با پیچ ظریف درمان شدند. بیماران از نظر کارکرد تاندون فلکسور عمقی، دامنه حرکتی مفصل بین انگشتی دیستال پیگیری شدند. زمان پیگیری بین 6 تا 60 ماه بود. قطعه کنده شده استخوانی همراه تاندون در تمام بیماران داخل مفصلی بود. علی رغم کارکرد تاندون فلکسور عمقی، دامنه حرکت مفصل بین انگشتی دیستال در همه بیماران کاهش یافت. در درمان کندگی استخوانی تاندون فلکسور عمقی باید به وضعیت مفصل بین انگشتی دیستال توجه نمود. وضعیت مفصل بین انگشتی دیستال عامل مهم دیگری در پیش آگهی درمان است.

زمینه و هدف: برای بررسی تاثیر روش های بازیابی تاندون در منطقه ممنوعه بر روی نتیجه ترمیم تاندونهای فلکسور در یک مطالعه زمان صفر بر آن شدیم تا در یک کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی اثر دو روش بازیابی تاندونی را در ناحیه دو یعنی روش همی کسلر و روش ابداعی بازیابی تاندونی با استفاده از لوپ نایلونی بدون خارج کردن تاندون از غلاف را از نظر نتیجه ترمیم با هم مقایسه کنیم.مواد و روش ها: ما از بین 253 بیماری (307 انگشت) که به علت ترومای تاندون فلکسور در منطقه ممنوعه از مهر ماه 1388 لغایت خرداد ماه 1389 به بخش جراحی دست بیمارستان 15 خرداد مراجعه کرده بودند و در حین ترمیم پس رفتگی (Retraction) تاندون های فلکسور در منطقه فوق را داشتند و از طریق بریدگی اولیه و یا روش های ساده مانند ماساژ، خم کردن مفاصل، قابل بازیابی نبودند، در دو گروه همانندسازی شده از نظر سنی و جنسی مطالعه شدند و اثر دو روش بازیابی تاندونی، روش همی کسلر (گروه شاهد، 36 نفر و 38 انگشت) و روش ابداعی استفاده از لوپ نایلون بدون خارج کردن تاندون از غلاف (گروه مطالعه، 34 نفر و 37 انگشت) از نظر نتیجه ترمیم بررسی شده و زوایای حرکتی کلی انگشتان و نتیجه ترمیم در دو گروه با استفاده از سیستم (American society for surgery of the hand) ASSH با هم مقایسه گردید. در تمام بیماران انگشت مقابل سالم و قابل مقایسه بود.یافته ها: بیماران در یک دوره متوسط 368 روز پیگیری شدند، متوسط زوایای حرکتی کلی انگشتان در گروه مطالعه 208.1 درجه و در گروه شاهد 201.5 درجه بود که با وجود بالا بودن مختصر آن در گروه مطالعه این اختلاف از نظر آماری قابل توجه نبود (P=0.408). دو گروه از نظر نتیجه درمان مقایسه شدند، در گروه مطالعه در 2 مورد (5.2%) نتیجه عالی، در 27 مورد (73%) نتیجه خوب، در 7 مورد (18.9%) نتیجه متوسط و در 1 مورد (2.7%) نتیجه ضعیف بود و در گروه شاهد در 3 مورد (7.9%) نتیجه عالی، در 24 مورد (63.2%) نتیجه خوب، در 10 مورد (26.3%) نتیجه متوسط و در 1 مورد (2.6%) نتیجه ضعیف بود که از نظر آماری اختلافی بین دو گروه مشاهده نشد (P=0.827). از نظر تعداد پارگی تاندون و نیاز به تنولیز نیز بین دو گروه اختلاف قابل توجهی مشاهده نشد.نتیجه گیری: با وجود آنکه در مطالعه انجام شده فوق نتایج در دو گروه اختلاف قابل توجهی از نظر آماری با هم نداشتند ولی با توجه به اهمیت مزوتاندون و وینکولا در تغذیه تاندون های فلکسور و تسریع بهبودی محل ترمیم، در مواردی که استامپ پروگزیمال تاندون فلکسور در ناحیه دو به ناحیه کف دست کشیده شده است، روش بازیابی استفاده از لوپ نایلونی بدون خارج کردن تاندون از غلاف توصیه می شود.

زمینه و هدف: ترمیم تاندون های فلکسور zone II دست با مشکلات و عوارض فراوان همراه است به طوری که سابقا این منطقه را no man’s land «منطقه ممنوعه» می نامیدند. هر چند امروزه در خصوص ترمیم اولیه تاندون های فلکسور در این ناحیه توسط افراد با تجربه اتفاق نظر وجود دارد، ولی هنوز ترمیم تاندون در این ناحیه با عوارض فراوان آن از معضلات جراحی دست و ارتوپدی می باشد. مواد و روش کار: در این مطالعه مشاهده ای توصیفی نتایج حاصل از ترمیم اولیه )ظرف 24 ساعت اول( و اولیه تاخیری 24) ساعت تا 10 روز( آسیب های حاد تاندون های فلکسور انگشتان مورد بررسی قرار گرفت. عمل ترمیم تاندون در این بیماران که در مرکز پزشکی آموزشی درمانی الزهرا و در شهر اصفهان انجام شده ترجیحا در طی 24 ساعت اول (ترمیم اولیه) و در غیر این صورت طی 10 روز اول (ترمیم اولیه تاخیری) صورت گرفت. بی حرکتی اندام پس از عمل جراحی با گذاشتن آتل گچی در سطح دور سال اندام و در وضعیت 40 تا 45 درجه فلکسیون مچ دست و 50 تا 60 درجه فلکسیون مفاصل متاکارپوفالانژیال و اکستانسیون مفاصل بین انگشتی اعمال گردید. شروع حرکات از روز دوم پس از جراحی به روش تعدیل شده کلینرت آموزش و انجام شد. بیماران به صورت سرپایی و با مراجعه به کلینیک هر 2 هفته یکبار ویزیت گردیدند. نتاج عمل جراحی بر اساس معیارهای آقایبوک گرامکو و حداقل 3 ماه پس از عمل جراحی استخراج گردیدند. نتایج حاصله با استفاده از نرم افزار SPSS مورد بررسی آماری قرار گرفتند. یافته ها: مطالعه حاضر بر روی 37 بیمار و با 59 انگشت آسیب دیده که %67 آنها مرد و %33 زن و با میانگین سنی 16 سال انجام پذیرفت. از مجموع نتایج حاصله %37 عالی، %36 خوب، %20 متوسط و %7 بد بودند. عوارض شایع پس از عمل شامل چسبندگی (%45) و حساسیت به سرما (%36) بود. نتایج ترمیم تاندون ها در خانم ها به طور معنی داری بهتر از آقایان (P=0.02) و نتایج ترمیم اولیه نیز بهتر از ترمیم اولیه تاخیری بود. نتیجه گیری: بنابراین ترمیم تاندون های فلکسور در zone II دست با عوارض متعددی همراه بوده و لزوم انجام اقدامات ترمیمی را توسط جراح با تجربه و به صورت اولیه پیش از پیش روشن می سازد.

سابقه و هدف: با توجه به شیوع آسیب تاندون فلکسور در زون دو و عوارض شناخته شده بعد از درمانهای متعارف، از آنجایی که در روش معمول ترمیم تاندون با بخیه کسلر و بخیه مدیفیه اپی تنون صورت می گردد احتمال افزایش قطر ناحیه ترمیم وجود دارد که حرکت تاندون در غلاف بازسازی شده در زون 2 را با اشکال مواجه می سازد، لذا به منظور تعیین کارآیی تکنیک D.P.F.S در این بیماران، تحقیقی روی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان پانزده خرداد در سال 77-1375 انجام شد. مواد و روشها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی از نوع نیمه تجربی روی تعداد 50 بیمار که در70 انگشت مبتلا به پارگی تاندون در زون 2 بودند، انجام شد و بیماران حداقل به مدت 6 ماه پیگیری شدند. ارزیابی نتایج درمان بر اساس طبقه بندی Strickland انجام گرفت. یافته ها: از 50 بیمار مورد بررسی 70% مرد و 30% زن بودند. سن متوسط بیماران 30 سال، دست چپ در 70% و دست راست در 30% موارد آسیب دیده بود. انگشت سوم شایع ترین انگشت مبتلا بود. در 72% موارد تاندونهای سطحی و عمقی با هم قطع شده بودند و آسیب عصب دیژیتال همراه تاندون در  34%موارد دیده شد. نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به نتایج عالی و خوب درمان صورت گرفته در 90% موارد، به نظر می رسد تکنیک Deep Peripheral First Suture یک روش موفق برای ترمیم اولیه پارگی تاندونهای فلکسور در زون 2 می باشد. ضمن توصیه به استفاده از این روش در ترمیم تاندون در زون 2 پیشنهاد می شود یک کارآزمایی بالینی کامل برای مقایسه این روش با یکی از موفق ترین روشهای متداول انجام گیرد.

آسیب های تاندونی دست تاثیر منفی قابل توجهی در توانایی فرد در انجام فعالیت های روزمره، فعالیت های حرفه ای و تفریحی دارد. بر اساس پژوهش های صورت گرفته این اختلال شیوع بالایی دارد. شواهد موجود علل مختلفی را در بروز این اختلال مطرح نموده اند. این علل شامل آسیب های تروماتیک ناشی از درگیری ها، تصادفات رانندگی و صدمات ناشی از کار بوده است. انجام توانبخشی تخصصی دست برای به حداقل رساندن میزان چسبندگی، افزایش توانایی و بازیابی عملکردی می باشد. بدین سبب ضرورت دارد که این مداخلات برای بیماران در دسترس باشد. در طی دو دهه گذشته جراحی های ترمیم تاندون های فلکسوری خصوصاً در زون دوم دستخوش تغییرات زیادی شده است و این تغییرات به سبب پیشگیری از ایجاد چسبندگی های پس از جراحی و بهبود پیامدهای عملکردی دست صورت گرفته است. همواره در طی انجام جراحی های ترمیمی سعی شده از برش های کوچک جهت پیشگیری از ایجاد ادم استفاده شود. از طرف دیگر نحوه بخیه هایی که برای ترمیم استفاده می شود باید به گونه ای باشد که مقاومت لازم را در حین لغزش تاندون در جلسات توانبخشی داشته باشد.